Η Κέρκυρα δεν είναι μόνο παραλίες και ιστορία. Είναι και ένα νησί γεμάτο φτερά, χρώματα και αρώματα. Περπατώντας στους ελαιώνες, στα μονοπάτια της υπαίθρου ή στα λιβάδια την άνοιξη, παρατηρεί κανείς τις πεταλούδες και τις μέλισσες να κινούνται από λουλούδι σε λουλούδι. Η πλούσια βιοποικιλότητα του νησιού το καθιστά φυσικό παράδεισο για τους επικονιαστές.
Ο ρόλος των επικονιαστών στην Κέρκυρα είναι ουσιαστικός για το οικοσύστημα. Οι πεταλούδες, οι μέλισσες και άλλα έντομα δεν είναι μόνο όμορφα να τα βλέπει κανείς, αλλά είναι απαραίτητα. Η γεωργία και η άγρια φύση της Κέρκυρας εξαρτώνται από τη δουλειά τους. Τα άνθη της ελιάς, τα εσπεριδοειδή, τα αμπέλια και τα λαχανικά χρειάζονται των επικονιαστών για να αναπτυχθούν. Στα λόφους και στις κοιλάδες, τα άγρια λουλούδια τρέφουν τα έντομα, ενώ τα ίδια βοηθούν τα φυτά να πολλαπλασιαστούν.
Η μελισσοκομία στην Κέρκυρα έχει μακρά ιστορία. Το τοπικό μέλι είναι γνωστό για τον πλούτο του, αρωματισμένο με θυμάρι, ερείκη και εσπεριδοειδή. Οι ντόπιοι μελισσοκόμοι μετακινούν τα μελίσσια ανάλογα με την εποχή της ανθοφορίας: την άνοιξη παράγεται μέλι από άνθη εσπεριδοειδών, το καλοκαίρι από θυμάρι, και το φθινόπωρο από ερείκη με πιο σκούρο και έντονο άρωμα. Οι μέλισσες είναι κομμάτι της καθημερινότητας και της παράδοσης στο νησί.
Η Κέρκυρα φιλοξενεί πολλές πεταλούδες: κυκλάδες με μακριά ουρά, ζωηρές πορτοκαλί πεταλούδες και μικρές μπλε που λάμπουν στο φως του ήλιου. Κάποιες είναι μόνιμοι κάτοικοι, άλλες μεταναστευτικές που περνούν εποχιακά. Με το πέρασμά τους χαρίζουν ζωηρά χρώματα σε κάθε λιβάδι και αγρό.
Την άνοιξη, το νησί γεμίζει με άγρια λουλούδια: κόκκινοι παπαρούνες στα χωράφια, κίτρινες μαργαρίτες κάτω από τους ελαιώνες, ορχιδέες σε κρυφές γωνιές. Πολλά από αυτά είναι σπάνια σε άλλα μέρη της Ευρώπης αλλά ευδοκιμούν στην Κέρκυρα λόγω του ήπιου κλίματος και του μικτού τοπίου από λόφους, υγροτόπους και παράκτιες ζώνες. Το περπάτημα στην εξοχή μοιάζει με βόλτα σε ζωντανό χαλί χρωμάτων.
Για αιώνες, οι Κερκυραίοι ζούσαν αρμονικά με τους επικονιαστές. Οι αγρότες βασίζονταν στις μέλισσες για τα οπωροφόρα και τα αμπέλια. Οι ελαιώνες ήταν γεμάτοι άνθη που τρέφονταν τα έντομα, τα οποία με τη σειρά τους εξασφάλιζαν καλή σοδειά. Ακόμη και σήμερα, στα χωράφια φυτεύουν βασιλικό, δενδρολίβανο και λεβάντα όχι μόνο για μαγείρεμα, αλλά και για να προσελκύουν μέλισσες και πεταλούδες.
Τα καλύτερα μέρη για να ζήσει κανείς αυτή την επαφή με τους επικονιαστές είναι:
Η κοιλάδα Ρόπα, με εύφορα λιβάδια και υγροτόπους.
Η λίμνη Κορισσίων, με αμμοθίνες και λιμνοθάλασσες γεμάτες από μοναδική χλωρίδα.
Οι πλαγιές του Παντοκράτορα, όπου την άνοιξη ανθίζουν ορχιδέες, θυμάρι και πετούν πεταλούδες.
Οι ελαιώνες σε όλο το νησί, όπου οι μέλισσες βουίζουν πάνω από τα άνθη.
Όπως σε όλο τον κόσμο, έτσι και στην Κέρκυρα οι επικονιαστές αντιμετωπίζουν απειλές όπως φυτοφάρμακα, απώλεια οικοτόπων και κλιματική αλλαγή. Οι παραδοσιακές γεωργικές πρακτικές μειώνονται καθώς οι νεότερες γενιές αφήνουν τη γεωργία, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσονται βιολογικές καλλιέργειες, αυξάνεται η ευαισθητοποίηση για τη βιοποικιλότητα και ο οικοτουρισμός φέρνει τους επισκέπτες σε επαφή με τη σημασία των επικονιαστών.
Ο επισκέπτης μπορεί να βοηθήσει επιλέγοντας τοπικό μέλι, συμμετέχοντας σε οικολογικές βόλτες που αναδεικνύουν τη βιοποικιλότητα ή απλά σεβόμενος το περιβάλλον, αποφεύγοντας να ενοχλεί λουλούδια και κυψέλες. Η προσοχή στις μέλισσες και τις πεταλούδες είναι μέρος της απόλαυσης και της σύνδεσης με τον αργό και φυσικό ρυθμό της Κέρκυρας.
Οι επικονιαστές μπορεί να είναι μικροί, αλλά η ευθύνη που φέρουν είναι μεγάλη. Χωρίς αυτούς, τα τοπία και οι τροφές της Κέρκυρας δεν θα ήταν τα ίδια. Το περπάτημα στο νησί την άνοιξη σημαίνει να νιώθεις περιτριγυρισμένος από ζωή, όπου κάθε λουλούδι και κάθε έντομο παίζει ρόλο στη γονιμοποίηση και την ομορφιά της γης.
